Foto: Ellen Koelewijn

Breiwerk erbij als schaatsen op tv is

Tijdens schaatswedstrijden op tv heeft Greet Beijers de breinaalden binnen handbereik. "Hoe harder ze schaatsen, des te sneller ik ga breien." Heel wat kinderen lopen rond in truien van haar. "Die zijn uniek. Want er is er maar een van", zegt ze in het brei- en haakcafé van Stichting Welzijn Lingewaard.

door Vincent Bos

BEMMEL – Greet Beijers (84) uit Bemmel toont een foto van een trui met Mondriaanmotief. "Dat doe ik uit het hoofd. Niemand anders heeft zo'n trui. Het ontwerp varieert", geeft ze aan. Deze vrijdag is ze bezig met een geelblauwe trui.

Ze heeft eerst truien gemaakt voor kinderen uit Roemenië. "Maar toen dacht ik: 'Waarom maak ik geen truien voor kinderen uit Nederland'. Dat bevalt me beter. Zo heb ik truien gebreid voor Syrische vluchtelingen."

Breien biedt haar ontspanning. Al haar hele leven. En ze is er jong mee begonnen. "We waren thuis met zeven meisjes. Toen we een broertje kregen, een nakomertje, hebben we met elkaar een pakje voor hem gebreid. Nu brei ik onder het schaatsen of het tennis. Vijfsetters zijn geweldig." Dat is logisch want dat heeft ze nog meer tijd om een trui af te maken.

Greet Beijers voelt zich thuis in het brei- en haakcafé. "Je moet niet binnen blijven zitten en zeggen: 'Kom maar naar me toe. Dan gebeurt er niets."

Het is druk in het breicafé aan de Cuperstraat. Op de vrijdag komen er gemiddeld veertien tot zestien mensen op af. Allemaal vrouwen deze keer. Twee jaar geleden is er wel een man geweest. "Jongens moeten stoer zijn. Daarom komen ze niet. Maar ik houd mensen altijd voor ogen dat de grootste ontwerpers mannen zijn", zegt coördinator Gerrie Schluter.

Ze helpt de groep als dat nodig is. Zelf komt ze niet aan haken toe. Daarvoor heeft ze het te druk. Ze probeert ook de jeugd te interesseren voor het breien en haken. Maar dat lukt dit jaar nog niet zo erg. "Twee jaar geleden hadden we nog een kidsclub. Dat liep als een tierelier. De kinderen zijn trots als ze iets helemaal alleen gemaakt hebben. Nu laten kinderen het afweten. Ze worden uitgelachen omdat breien als ouderwets wordt gezien."

Vera Westerhof is met haar 24 jaren de jongste van de groep. Haken is haar lust en leven. Ze is er iedere dag wel een uur of vijf mee bezig. "Dat doe ik naast mijn studie psychologie. Dat is goed te combineren. Ik kan het haken niet missen omdat het voor mij zo ontspannend is."

Ze haakt al een jaar of zes. Ze is via een vriendin met het handwerk in aanraking gekomen. "In het begin is het best klungelen maar als je eenmaal bezig bent gaat dat beter. Bij ons thuis werd niet gehaakt, mijn oma deed dat wel. Ik haal er veel plezier uit."

De vrienden reageren er volgens Vera Westerhof positief op. Ze krijgt zelfs al bestellingen van vrienden of familie. De ene keer maakt ze een boekenlegger, dan weer een sjaal. "Als ik van haken gelukkig word, vindt iedereen dat prima. Ik wil ook best leren breien maar dat is mu toch te ingewikkeld." "Haken gaat ook sneller", zegt Ramona Penraat (56) uit Huissen die naast haar zit.

Meer berichten