Logo lingewaardactueel.nl


Anske van Spanje, vrijwillig coördinator van SWL in het Dominicanenklooster in Huissen. Daar is elke twee maanden een Mantelzorgcafé. De animo kan beter en dat komt omdat veel mensen zichzelf geen mantelzorger beschouwen terwijl ze dat wel zijn. (foto: Kirsten den Boef)
Anske van Spanje, vrijwillig coördinator van SWL in het Dominicanenklooster in Huissen. Daar is elke twee maanden een Mantelzorgcafé. De animo kan beter en dat komt omdat veel mensen zichzelf geen mantelzorger beschouwen terwijl ze dat wel zijn. (foto: Kirsten den Boef)

'Ze hoeven elkaar niets uit te leggen'

Veel mensen herkennen zich niet in het beeld dat ze mantelzorger zijn. Ze vinden het normaal om te zorgen voor degenen van wie ze zoveel houden. En omdat ze zich niet afficheren als mantelzorger, mijden ze het Mantelzorgcafé Lingewaard. Terwijl dat juist zo goed zou zijn.

Door Vincent Bos

HUISSEN - Het gevolg is dat het nog niet storm loopt bij het Mantelzorgcafé op elke derde woensdag van de even maanden in het Dominicanenklooster in Huissen. "Het is moeilijk om mantelzorgers te bereiken. We doen er echt ons best voor. We leggen overal folders neer en spreken mensen aan, maar het lukt nog niet echt om meer bezoekers te trekken", zegt Anske van Spanje, vrijwillig coördinator van de Stichting Welzijn Lingewaard (SWL).

Ze heeft er twee redenen voor. Vaak hoort ze dat de vaste woensdagmiddag niet past omdat de betrokkenen al andere activiteiten hebben. Daarnaast vinden mensen zich geen mantelzorger. Ze denken dat mantelzorgers mensen zijn die een pan soep komen brengen. Mantelzorgers uit grote gezinnen delen de zorg en dat voelt minder zwaar wellicht. Dan nog zijn ze mantelzorgers.

"Mantelzorg is onvrijwillig en levenslang. Als je dat duidelijk maakt, komt dat hard binnen. Deze zorg komt op je pad en je doet het 24 uur per dag en zeven dagen per week. De een is sneller overbelast van de ander. Ik ken een vrouw die 's nachts niet kon doorslapen. We zeiden dat ze 's nachts hulp kan krijgen. We gaven aan wat de thuiszorg kan doen. Eerst wilde er ze er niet aan. Totdat we een week later hoorden dat ze toch maar eens gebeld had", verklaart Anske van Spanje.

In het Mantelzorgcafé raken betrokkenen met elkaar in gesprek. Ze hoeven elkaar niets uit te leggen. Ze begrijpen de zorg, de pijn, het verdriet van de ander. De overbelasting is herkenbaar. Als ze bij elkaar zijn, komen de verhalen vanzelf. "We kunnen de bezoekers wel een handvat geven. Als een ander hulp aanbiedt, kunnen ze erop reageren met 'Wanneer zou je me kunnen helpen en hoe? Maak duidelijke afspraken. Daar heeft de mantelzorger echt wat aan."

reageer als eerste
Meer berichten